Uitlevering

Deze hoofdrubriek bevat 5 rubrieken:

Uitlevering

Bij uitlevering gaat het om de overdracht van een persoon naar een andere staat, op verzoek van die staat. Uitlevering is een strafrechtelijk instrument. Doel van die uitlevering is dat de verzoekende staat deze persoon strafrechtelijk kan vervolgen en/of een strafvonnis kan laten ondergaan.

Hoe werkt Uitlevering?

Voor uitlevering is een uitleveringsverdrag nodig. Een uitleveringsverdrag is een verdrag tussen twee of meer staten, waarin zij afspreken wanneer en onder welke voorwaarden het ene land (de aangezochte staat) een persoon aan het andere land (de verzoekende staat) moet uitleveren.

Vaak is een voorwaarde voor uitlevering dat het misdrijf dat de persoon gepleegd zou hebben in beide landen een strafbaar feit is: de eis van dubbele strafbaarheid.

In een uitleveringsverdrag spreken staten ook af wanneer een aangezochte staat mag weigeren een persoon uit te leveren. Bijvoorbeeld wanneer het gaat om een politiek misdrijf, wanneer het verzoek tot uitlevering gaat om eigen staatsburgers of als op het misdrijf de doodstraf staat. Soms geeft de verzoekende staat dan weer een garantie. Bijvoorbeeld dat in deze specifieke zaak de doodstraf niet opgelegd zal worden.

Zonder uitleveringsverdrag bestaat er geen verplichting om een persoon aan een andere staat uit te leveren. Als de wetgeving van de aangezochte en verzoekende staat toestaat om op vrijwillige basis uit te leveren, dan mag dat.

Eerst oordeelt de rechter over de toelaatbaarheid van het uitleveringsverzoek. De Minister van Justitie en Veiligheid neemt vervolgens een besluit om het uitleveringsverzoek toe te staan of te weigeren. Het gaat om een formele, gemotiveerde eindbeslissing.

Is de persoon die eventueel wordt uitgeleverd het niet eens met de beslissing van de minister, dan is het meestal mogelijk daartegen een kort geding aan te spannen.

Wat is overlevering?

Bij overlevering gaat het om uitlevering tussen lidstaten van de Europese Unie (EU). Via het Europees Aanhoudingsbevel is geregeld dat personen via een eenvoudiger procedure kunnen worden overgedragen van de ene EU-lidstaat aan de andere. Dat heet geen uitlevering, maar overlevering.